Na scenie muzycznej 3. AAFF Europejskie Centrum Solidarności zgromadzi artystów niezwykłych, twórczych, poszukujących, nieunikających tematów trudnych i zaskakujących.

11 listopada w gdańskim Kinie Neptun odbędzie się niezwykły projekt. Usłyszymy artystę L.U.C-a w jego projekcie zatytułowanym 39/89 Zrozumieć Polskę. Towarzyszyć mu będą Leszek Możdżer i Zbigniew Namysłowski. W 70. rocznicę wybuchu II Wojny Światowej i 20. rocznicę uzyskania suwerenności przez Polskę L.U.C, producent i kompozytor przygotował projekt muzyczny, który pozwala w nowy sposób odkryć i przeżyć podróż przez pięćdziesięcioletnią walkę z totalitaryzmem z lat ’39 – ‘89.

Projekt ten jest pierwszym etapem tworzenia pełnometrażowego filmu muzyczno-dokumentalnego pod patronatem Ministerstwa Kultury. To niezwykła dźwiękowa opowieść o jednej z największych niesprawiedliwości, a zarazem o jednym z najbardziej znaczących zwycięstw w dziejach Europy – powstaniu SOLIDARNOŚCI.

W projekcie są „skreczowane” – przez docenionego już w Europie Dawida Szczęsnego – oryginalne nagrania takich postaci jak: Hitler, Stalin, Churchill, Roosevelt, Gomułka, Gierek, Jaruzelski czy Wałęsa. Te autentyczne nagrania sprzed lat udostępniło Archiwum Polskiego Radia. L.U.C dał się już poznać jako artysta wyjątkowy, doskonały obserwator i komentator rzeczywistości. Towarzyszący mu wybitny muzyk jazzowy, światowej klasy pianista, otwarty na eksperymenty improwizator, poszukujący własnego języka muzycznego Leszek Możdżer.

20 listopada podczas drugiego koncertu wystąpią:

BiFF – polski zespół grający muzykę alternatywną, w skład którego wchodzą: znany duet Hrabia Fochmann i Ania Brachaczek, jak się ich określa – najlepsza sekcja rytmiczna kraju, czyli basista Michael Pfeif i perkusista Jarek Kozłowski (wszyscy niegdyś związani z grupą Pogodno) oraz Piotr „Bojkot” Drążkiewicz grający na keyboardzie. Brzmią rockowo, bigbeatowo, tanecznie, czasem glamrockowo. Oniryczny wokal Ani i słodkie melodie w połączeniu z ironicznymi tekstami i rock’n’rollową energią tworzą coś, co sam zespół nazywa onirycznym punkiem.

We wrześniu BiFF wydało swój pełnometrażowym krążek „Ano”, który wydaje się idealną pozycją dla tych, którym brakuje piosenek o miłości pisanych nie wprost. Album adresowany jest do fanów energicznych walców i powłóczystych piosenek miłosnych w klimatach alternatywnego rocka i ambitnego popu. „Ano” to nieodrodne dziecko muzyków z obozu Pogodno. Teksty skażone absurdalnym poczuciem humoru, połamaną grą słów i życiowymi opowieściami dla rozmarzonych i natchnionych chłopców i nieodpowiedzialnych, acz równie natchnionych dziewcząt. Tekst do jednej z piosenek na ich pierwszy longplay napisała najgłośniejsza pisarka młodego pokolenia Dorota Masłowska.

Wildbirds & Peacedrums – szwedzki duet wokalno-perkusyjny, wschodząca gwiazda sceny alternatywnej. Ich debiut „Heartcore” okrzyknięto jedną z 10 najlepszych płyt 2008 roku, a najnowsza płyta „Snake”(The Leaf Label, 2009) zbiera pochlebne recenzje. Za nazwą Wildbirds & Peacedrums kryją się: charyzmatyczna wokalistka Mariam Wallentin i perkusista Andreas Werliin.

Duet tworzy wspólnie niezwykłą mieszankę popu, pierwotnego bluesa i soulu. „Niepowstrzymany i ekspresyjny, przyprawiający o gęsią skórkę głos Mariam Wallentins plasuje się gdzieś pomiędzy Bessie Smith i Mary Margaret O’Hara, towarzyszy mu perkusyjna gra Andreasa, oszczędna, ale pełna energii i efektowna” – napisał na okładce albumu jego wydawca.

Speech Debelle – laureatka prestiżowej Mercury Prize, dla której zamknięcie w szufladce hip-hop jest mocno krzywdzące. Gdyby Lauren Hill dorastała na brytyjskim blokowisku, Lady Sovereign była mniej zadziorna, a Roots Manuva urodził się dziewczynką, z pewnością rapowaliby jak Speech Debelle – nowa twarz przeżywającej renesans wytwórni Ninja Tune.

Na jej debiutanckim albumie afroamerykańskie ciepło spotyka europejską melancholię. Partie skrzypiec i folkowe motywy tworzą spójną całość z jazzującym, funkowym podkładem. Debelle delikatnym, dziewczęcym głosem opowiada o trudnym dzieciństwie bez ojca i bolesnych rozstaniach z kochanymi osobami. Artystka sama siebie nazywa nie wokalistką czy piosenkarką, ale MC, a dla MC treść ma ogromne znaczenie. Ta płyta to jej autoterapia, dziennik mieszkanki wielkiej metropolii.

Dla Brytyjki rap jest punktem wyjścia, zasadniczym budulcem, do którego dodaje jazz, trip-hop, elektronikę, tworząc szalenie treściwe, intrygujące kompozycje. Każdy z utworów jest wielowymiarowy, bogaty aranżacyjnie, nieprzewidywalny. Nie ma mowy o tradycyjnych zwrotkowo-refrenowych strukturach, nie są to jednak wydumane propozycje. Dużo tu akustycznych dźwięków, delikatnych pasaży, najzwyczajniej pięknych fragmentów, które są rzadkością wśród raperów obojga płci. Hip-hop w wykonaniu Speech Debelle nie jest ostry, agresywny, lecz miękki i na swój sposób bardzo dziewczęcy.

www.aaff.pl

(3 głosów, średnio: 5,00)

 Loading ...