Chick Corea urodził się 12 czerwca 1941 roku w mieście Chelsea na przedmieściach Bostonu. Jego właściwe nazwisko brzmi Armando Anthony Corea.

Mówi się, że posiada on włoskie korzenie. Z muzyką zetknął się już w pierwszych dni swojego życia. Ojciec jego był zawodowym trębaczem jazzowym. Chłopiec poznał grę na pianinie już w wieku pięciu lat.

Wszędzie w jego otoczeniu czuć było atmosferę jazzu. Złożyła się na to kolekcja jazzowa ojca, jego znajomi, koledzy. Właśnie wśród takich klimatów dorastał młody Chick. Okres ten to była era bepopu

Twórczość artystów z tego okresu odbiła się szerokim piętnem na przyszłej twórczości tego pianisty. Kiedy miał 8 lat rozpoczął naukę gry na perkusji. Duży wpływ na rozwój twórczości Corea miał Salvatore Sullo. To właśnie pod jego okiem się szkolił. Wtedy też rozbudziły się jego zainteresowania kompozycją muzyczną oraz zapoznał się z muzyką klasyczną.

Będąc w szkole średniej zaczął grywać chałtury. Występował w trio w miejscowym klubie jazzowym. Chick Corea jest znanym amerykańskim pianistą jazzowym i kompozytorem. We współczesnym świecie muzyki posiada wielu naśladowców. To on jako pierwszy wykorzystał potencjał instrumentów elektronicznych. Potrafi też biegle i w dość charakterystyczny sposób grać na instrumentach klawiszowych i syntezatorach.

Duży wpływ na jego twórczość mieli tacy muzycy, jak Mozart, Beethoven, Art. Tatum, Thelonious Monk. Obok Herbiego Hancocka i Keitha Jarretta został uznany za jednego z najbardziej wpływowych klawiszowców XX wieku. Mówi się, że jest on jednym z wielu pionierów fusion (jest to nurt w muzyce jazzowej i rockowej).

Amerykański magazyn Downbeat stwierdził, że Corea jest najbardziej nieprzewidywalną i różnorodną postacią w jazzie. Dwa wydarzenia w jego życiu można zaliczyć do tych najważniejszych momentów w jego karierze. Przede wszystkim będzie to współpraca z Milesem Davisem w 1969 roku, podczas nagrania albumu Bitches Brew. Album ten uznano za pierwsze udane połączenie jazzu i rocka.

Drugim takim momentem jest utworzenie grupy Return to Forever. Co jest takiego w muzyce Corei i tak naprawdę po czym szczególnym  można ją rozpoznać. W pełni odpowiedzieć na to pytanie można tylko posługując się zwrotami typowo muzycznymi. Otóż muzyka Corea wzbogacona jest wielobarwną lirycznością, która jest przepełniona akordami dominantowymi. Można ją rozpoznać również poprzez zastosowanie dynamicznych figuracji chromatycznych, oraz pasażach opartych na akordach zmniejszonych. Wszystkie grane przez niego utwory posiadają niepowtarzalne brzmienie elektroniczne. Poza tym zastosowane są w nich techniki eksperymentalne, takie jak szarpanie strun pianina, czy też traktowanie tego instrumentu jako instrumentu perkusyjnego.

Według niektórych krytyków, kariera tego muzyka nie jest wcale taka rewelacyjna. Jest w niej dość dużo przestojów, podczas których powstały mało ciekawe, słabe utwory, które były pisane pod tzw. publikę. Dyskografia muzyka jest przeogromna. Jednakże znajduje się w niej duża ilość nieprzyjaznych recenzji.

Blisko 40% jego albumów otrzymało notę poniżej sześciu, przy obowiązującej skali od jednego do dziesięciu. Takie niekorzystne notowania zamieściły dwa największe amerykańskie magazyny jazzowe. Natomiast według największego światowego serwisu internetowego amazon.com, niskie oceny otrzymało mniej niż 5% płyt.

Jednak co to się ma do tak wielkiego dorobku tego artysty. Te gorsze, mniej ocenione dzieła nie są w stanie przesłonić całej znakomitej twórczości Corea. Twórczość tego artysty ma wielki wpływ na styl i rozwój tysięcy młodych pianistów.

(4 głosów, średnio: 5,00)

 Loading ...