Artysta urodził się 21 XII 1940 w rodzinie urzędnika, któremu obce były duże dochody. Ojciec Franka Zappy nie mógł się jednak z tym pogodzić, więc rodzina często zmieniała adres poszukując lepszych warunków życia. Przez te ciągłe wojaże Frank nigdzie nie mógł znaleźć przyjaciół. Stał się typem samotnika. Na szczęście ktoś mądry wymyślił muzykę. W 1951 roku Frank Zappa wstąpił do orkiestry szkolnej, a jego pierwszym instrumentem był niewielki werbel.

Odkąd pamiętam było tak, że jak legenda polskiego rocka w osobie Zbigniewa Hołdysa inicjowała jakieś przedsięwzięcie, to warto było pochylić nad tym głowę. Nie mogłem więc zlekceważyć nowego programu muzycznego w publicznej telewizji pod jakże szpetnym tytułem – „Hit generator”. Marketingowiec, który wymyślił tę nazwę, będzie musiał do końca swoich dni żyć z poczuciem bardzo źle spełnionego obowiązku.

Kiedy śmierć przywołuje do siebie rozkazującym gestem – czas na rozrachunek z życiem. Jest jeszcze chwila zanim kostucha zrobi użytek ze swojej kosy. Można ją wykorzystać, aby zrobić coś wielkiego albo wypiąć na wszystko dupę i poszukać szybszej drogi do piekła. Freddie Mercury wybrał to pierwsze rozwiązanie. I tak powstał album „Innuendo” Piosenka The show must go on z tej płyty to zarazem bilans życia i testament wokalisty grupy „Queen”. Kiedy słucham tego utworu to mam wrażenie, że Freddie zwraca się bezpośrednio do mnie. Ale jak inaczej nawiązać kontakt z tymi, co już przepłynęli Styks.

Gordon Matthew Sumner, znany i lubiany bardziej jako Sting, urodził się 2 października 1951 roku w Wallsend – robotniczej dzielnicy Newcastle. Dorastał z trójką młodszego rodzeństwa – bratem Philipem oraz siostrami: Anitą i Angelą. Matka przyszłej gwiazdy światowego formatu była fryzjerką, a ojciec, inżynier z wykształcenia, pracował w miejscowej mleczarni.

Jak powszechnie utrzymują znawcy tematu, muzyka rockowa została poczęta i narodziła się w Stanach Zjednoczonych na przełomie lat 40. i 50. w wyniku połączenia „czarnego” bluesa, rhytm’n’bluesa, gospel oraz „białej” muzyki country. A kuzyni Jankesów – Brytyjczycy zaszczepili ją na naszym kontynencie. Tylko dlaczego oni? Inne kraje też miały niemałe zasługi na niwie niewolnictwa.

Pierwszy przykład z brzegu – Brazylia. Na plantacjach kawy i trzciny cukrowej niezliczone rzesze czarnych niewolników pracowały na rzecz swoich białych panów. Oni również w trakcie pracy intonowali stosowne pieśni. I  one też były rzewne, pełne nostalgii i skargi. Znają je jednak prawie wyłącznie badacze miejscowego folkloru i kilku polskich snobów. Dlaczego żaden brazylijski właściciel firmy fonograficznej nie zbił na tym fortuny dorównującej tym jakich się dorobili jego sąsiedzi z północy?

A nasi chłopi pańszczyźniani to co? Nie wypadli wszak sroce spod ogona. Harowali co się zowie. Mieszkali również w skandalicznych warunkach mieszkaniowych oraz sanitarnych. I zostawili po sobie tańce oraz ciekawe obrzędy, ale nie wpisali się na stałe do żadnego nurtu światowej muzyki rozrywkowej.

Rodzi się więc pytanie: Czemu to właśnie Anglosasi dyktują nam czego mamy słuchać? Zacząłem szukać odpowiedzi w twórczości Stinga. Jest on bowiem dla mnie esencją USA i Wielkiej Brytanii. Gra rocka i inne gatunki muzyki wywodzące się z bluesa a przy tym jest gentlemanem w iście brytyjskim stylu.

Olśnienie przyszło nagle jak wiadomość o przecenach w hipermarkecie. Odpowiedź kryje się w  piosence  pt. Englishman In New York. Zaczyna się niewinnie – Nie piję kawy tylko herbatę kochanie. Zdawać by się mogło, że to tylko napoje. I przy tym zarówno kawa jak i herbata rośnie na krzewach i zawiera kofeinę. Jedna i druga używka trafia do USA i Wielkiej Brytanii dzięki ciężkiej  pracy kobiet i dzieci z krajów rozwijających się. Ale spożywanie tego czy innego napoju, to część kultury danego kraju i co za tym idzie – patriotyczny obowiązek.
Jestem, jak mój tost, spieczony z jednej strony. Niby globalna wioska, a śniadanko  w każdym z tych krajów wygląda inaczej. Producenci opiekaczy muszą uważać gdzie wysyłają swój towar. Tostery są bowiem zobowiązane do odpowiedniego spieczenia pieczywa i to na ustalonej z góry liczbie stron. 

I pewnie usłyszysz to dzięki mojemu akcentowi. Jestem Anglikiem w Nowym Jorku. Lata i wojny mijają  a oni ciągle o akcencie. Nie jest wykluczone, że dzięki ciągłemu wsłuchiwaniu się w sposób wymowy interlokutora zyskali lepszy słuch muzyczny, co z tego skoro wielu uważa ich za  dziwaków.

Spójrz jak spaceruję Piątą Aleją. Przy moim boku laska. Nigdy się z nią nie rozstaję. Facet spaceruje sobie główną ulicą Nowego Yorku i eksponuję podkuty kawek drewna. Jak już wspomniałem to gentleman w każdym calu. Wyróżnia się, chociaż nikt go o to nie prosi.
Jestem obcym, jestem legalnym obcym. I tu dochodzimy do sedna zagadnienia. Taki Meksykanin czy Polak nie zajmuje się spacerami, mimo tego, że te nacje też należą do obcych. Po dwunastu godzinach pracy przy zmywaku odechciewa się przechadzek. Historia zatacza koło. Co z tego, że zniesiono niewolnictwo? Wciąż jedni spacerują, żeby inni mogli harować.
Bądź sobą niezależnie od tego, co mówią inni. I już wiadomo dlaczego tak ważny dla Anglika jest spacer po Piątej Alei  z laską przy boku. 

Skromność, przyzwoitość mogą prowadzić do sławy. Wystarczy nazywać się Gordon Matthew Sumer i grać w zespole „Police”, nagrać wiele świetnych rockowych kawałków. Następnie rozpocząć karierę solową i wciąż zaskakiwać słuchaczy kunsztem wykonawczym. Nic prostszego.
Czas na podsumowanie i odpowiedź na pytanie: Czemu to właśnie Anglosasi dyktują nam czego mamy słuchać? Według mnie dzieje się tak dlatego, że piją właściwe napoje, jedzą odpowiednio spieczone grzanki, potrafią zapewnić sobie ludzi, którzy będą ciężką pracować, aby umożliwić gentlemanowi spacer po ulicach Nowego Yorku.

Lech Janerka pojawił się na „najlepszym ze światów” drugiego maja 1953 r. A dokładnie rzecz biorąc we Wrocławiu. Karierę muzyczną rozpoczął w 1978 roku na Festiwalu Piosenki Studenckiej w Krakowie.

26 lipca 1943 w Dartford w hrabstwie Kent w Anglii przyszedł na świat Mick Jagger, który zapisał się w historii rocka jako założyciel i wokalista legendarnej grupy „The Rolling Stones”.

Przez większość z Was Bono (a właściwie Paul Hewson) kojarzony jest z irlandzką grupą rockową U2 i działalnością w niej jako frontman, ale ja nie o jego muzycznej karierze chciałabym dziś opowiedzieć.

Jak na prawdziwego rockmana przystało Krzysztof Jaryczewski urodził się w niedzielne południe, 21 lutego 1960 roku w Warszawie. Dzieciństwo i wczesną młodość spędził na Mokotowie. Brakuje jednak przesłanek by twierdzić, że miało to jakiś wpływ na jego późniejszą twórczość.„Przygodę” z edukacją zakończył w 1978 roku i od tej pory poświęcił się wyłącznie muzyce.

Gdy komercja w naszych mediach zaczyna mnie osaczać tak, że czuję, iż ściska mnie za gardło niczym sfiksowana anakonda, a tlen w zmniejszonej ilości dopływa do mojego umęczonego umysłu, mam tylko jedno wyjście – wrócić do magicznych lat 80.

„Are you ready?! This place inside my mind,a place I like to hide…”  -  zapewne wszyscy pamiętamy pierwsze słowa hipnotyzującego utworu „Blind”

Oto moje refleksje na temat płyty „Pink Floyd” – „Final Cut. Ten tekst dowodzi, że wystarczy dobra muzyka, aby osiągnąć „odmienne stany świadomości”.

To miejsce nie jest zwyczajne…To miejsce, gdzie odnajdziesz swój idealny rytm;