Artysta urodził się 21 XII 1940 w rodzinie urzędnika, któremu obce były duże dochody. Ojciec Franka Zappy nie mógł się jednak z tym pogodzić, więc rodzina często zmieniała adres poszukując lepszych warunków życia. Przez te ciągłe wojaże Frank nigdzie nie mógł znaleźć przyjaciół. Stał się typem samotnika. Na szczęście ktoś mądry wymyślił muzykę. W 1951 roku Frank Zappa wstąpił do orkiestry szkolnej, a jego pierwszym instrumentem był niewielki werbel.

Przyszłego gwiazdora rocka ciągnęło również do komponowania i już w wieku czternastu lat zaczął pisać muzykę. Były to utwory zaaranżowane przede wszystkim na orkiestrę. Frank Zappa do dwudziestego roku życia nie napisał nic co można było skojarzyć z rock’n'roll-em. Kunszt kompozytorski artysty nie został jednak doceniony w kraju hamburgerami i frytkami płynącym. W końcu doszedł do wniosku, że jedynym rozwiązaniem jest założenie własnej grupy. Nie zaniedbywał też innych talentów. Od 1955 roku pisał opowiadania science-fiction i humoreski nasączone solidną dawką absurdu.

Frank w 1958 roku ukończył Antelope Valley High School i rozpoczął dorosłe życie w Los Angeles. Zaczął od grania w podrzędnych zespołach i klubach. Na szczęście udało mu się po pewnym czasie uzyskać kontrakt na skomponowanie muzyki do filmów „Run Home Slow” i „World’s Greatest Sinner”. Gdy trafiły do kin, muzyk dostał spory zastrzyk gotówki, którą spożytkował na zakup studia nagraniowego.

Tylko co z tego, że Frank przesiadywał w studiu długie godziny i komponował skoro nie mógł tego udostępnić szerszej widowni? Sytuacja zmieniła się, gdy wstąpił do grupy „The Soul Giants”, która w maju 1964 roku przeobraziła się w „The Mothers”.

Zaraz po ostatecznym wyklarowaniu składu osobowego zespół zaczął występować w klubie „The Trip”. W końcu 1965 roku „The Mothers” podpisali kontrakt z wytwórnią MGM. I to jej zawdzięczają, że nazwa grupy zyskała dodatkowy człon. Od tej pory zespół był znany jako „The Mothers Of Invention”.

Po niezwykle ekstrawaganckiej sesji nagraniowej, w lipcu 1966 roku ukazał się debiutancki album formacji „Freak Out”. Krytycy muzyczni przyjęli go bardzo entuzjastycznie. Jednak tylko dzięki Zappie i jego niekonwencjonalnej promocji (reklama w prasie niezależnej), płyta ta sprzedała się w wielu egzemplarzach.

Po tym sukcesie, Zappa rozpoczął pracę nad swoją pierwszą solową płytą „Lumpy Gravy”. Do studia zaprosił rzecz jasna muzyków z Mothers, ale nie zapomniał o pięćdziesięciojednoosobowej orkiestrze.

Drugi album grupy, „Absolutely Free” ukazał się w maju 1967 roku. Zespół rozpoczął jego promocję od występów w Nowym Jorku. Koncerty w Garrick Theatre nierzadko przekształcały się w mini przedstawienia z aktywnym udziałem publiczności.

„Mothers Of Invention” nie próżnowali i sierpień oraz październik 1967 roku spędzili w studio nagrywając następny album „We’re Only In It For The Money”. We wrześniu tego roku zespół wyjechał do Europy na trasę koncertową. Miejscem do którego zawitali była stolica Albionu. Londyn przyjął Franka Zappę ze wszystkimi należnymi honorami. Niejako w podzięce zespół zagrał bardzo dobre koncerty w samej The Royal Albert Hall.

Po powrocie do Stanów muzycy przystąpili do pracy nad kolejnym albumem „Uncle Meat”. W międzyczasie, na skutek „różnicy charakterów” Frank rozstał się z firmą MGM, i założył własną, niezależną firmę fonograficzną Bizarre.

W styczniu 1969 roku Zappa rozpoczął pracę nad kolejną solową płytą „Hot Rats” oraz zawiesił działalność grupy „Mothers Of Invention”. W następnym roku Zubin Metha szef Los Angeles Filharmonic Orchestra zaproponował Frankowi, że poszerzy repertuar orkiestry o jego utwory, ale pod jednym warunkiem: musi wskrzesić Mothers. Artysta nie wahał się zbyt długo i koncert odbył się 15 V 1970 roku. W czasie jego trwania miała również miejsce premiera nowej kompozycji muzyka – 200 Motels. Miesiąc później Frank Zappa zaczął realizować film pod tym samym tytułem. Kiedy ów ujrzał „światło dzienne” artysta wyraził się tymi słowy o swoim dziele: „Wszyscy, którzy uważają, że Mothers to banda świrów, po obejrzeniu tego filmu utwierdzą się w tym przekonaniu”.

W tym samym czasie Frank Zappa „flirtował artystycznie” z Johnem Lennonem i Yoko Ono. O efektach tej współpracy można się przekonać słuchając płyty Lennona „Sometime In New York City”.

W sierpniu 1970 roku grupa wydała płytę „The Weasels Ripped My Flesz”. Wydawnictwo nie zostało jednak dobrze przyjęte przez publiczność. Dodatkowo w trakcie koncertów w Europie grupę zaczął prześladować pech. W grudniu 1971 roku podczas występu w kasynie, w Montreux na terenie Szwajcarii doszło do pożaru. Zespół stracił drogi sprzęt. Zainspirowani wydarzeniem muzycy z „Deep Purple” postanowili napisać piosenkę. Nadali jej tytuł Smoke On The Water… Mało tego, dziesiątego grudnia na kolejnym koncercie, jakiś szaleniec zaatakował Franka Zappę. Artysta spadł ze sceny, co przypłacił złamaniem nogi.

Po prawie 9-cio miesięcznej przerwie spowodowanej rekonwalescencją, muzyk zabrał się ostro do pracy. Następna płyta „Overnite Sensation” przyczyniła się do największego komercyjnego sukcesu zespołu. Szczęśliwa, tym razem, passa nie opuszczała Franka Zappy. Kolejne wydawnictwo „Aphostrophe” trafia do pierwszej dziesiątki listy bestsellerów magazynu „Billboard”.

W 1975 po raz kolejny reaktywowała się grupa „Mothers Of Invention” w zmienionym, ale wedle krytyków najlepszym składzie. Owocem pracy muzyków była świetna płyta „Bongo Fury”. W roku 1976 Mothers udali się na kolejną trasę koncertową, po której, tym razem, definitywnie przestali istnieć.

Frank Zappa zaczął działać od tego czasu wyłącznie na swoje konto. Wyruszył na kolejną trasę koncertowa, systematycznie współpracował z orkiestrą symfoniczną, oraz nagrał następny solowy album „Sheik Yerbouti”,

W 1980 roku artysta odbył kolejne tournee. Tym razem w towarzystwie fenomenalnego perkusisty jazzowego Vinniego Colaiuty i Steviego Vaia późniejszego gitarzysty grupy „Whitesnake”.

W roku 1986 Frank Zappa podpisał kontrakt z wytwórnią RykoDisc. Według umowy miał dostarczyć 24 utwory w ciągu trzech lat. Na początku 1988 rozpoczął swą ostanią trasę koncertową, w czasie której wykonywał takie utwory jak „Bolero” Ravela czy Stariway To Heaven Led Zeppelin (za gitarowe solo Jimmy’ego Page’a odpowiadała sekcja instrumentów dętych).

W 1991 roku muzyk oficjalnie ogłosił, że stwierdzono u niego raka prostaty. Rok później ukazała się w księgarniach autobiografia artysty „The Real Frank Zappa Book”. W 1993 muzyk przyznał oficjalnie, że choroba poczyniła wielkie postępy. Frank Zappa przegrał niestety walkę z rakiem 4 XII 1993 roku, i został pochowany w Westwood Memorial Park pod Los Angeles.

(4 głosów, średnio: 4,50)

 Loading ...