Lech Janerka pojawił się na „najlepszym ze światów” drugiego maja 1953 r. A dokładnie rzecz biorąc we Wrocławiu. Karierę muzyczną rozpoczął w 1978 roku na Festiwalu Piosenki Studenckiej w Krakowie. Rok później związał się z zespołem „Klaus Mitffoch”, w którym odpowiadał za komponowanie muzyki, pisanie tekstów, śpiew oraz grę na gitarze basowej. Wspomagali go: Wiesław Mrozik, Krzysztof Pociecha (gitary) oraz Marek Puchała (perkusja).W 1983r. na konkursie „Kto najlepszy w tym rocku” grupa zdobyła ex aequo drugie miejsce z zespołem „Azyl P.”(pierwszego nie przyznano). Dzięki czemu zaproszono kapelę do nagrania w Tonpressie (ówczesna firma fonograficzna) singla, na który wybrano piosenki Ogniowe strzelby i Śmielej.  Udane koncerty (m.in. z  nowofalową formacją brytyjską „Spear of Destiny” oraz „Lady Punk”) i sukces wydanego singla zaowocowały dalszą współpracą z firmą fonograficzną. Jej owocem był kolejny mały krążek z utworami Jezu jak się cieszę i O głowie. Latem 1984r. ukazała się pierwsza płyta długogrająca zespołu (niestety także ostatnia). Zgodnie z niepisaną tradycją zatytułowana po prostu „Klaus Mitffoch”. Album, na którym słychać również Wojciecha Konikiewicza (instrumenty klawiszowe) okazał się, w ocenie krytyków oraz publiczności, jedną z najważniejszych polskich płyt rockowych lat 80.

W tym samym roku Lech Janerka opuścił zespół i rozpoczął solową karierę. Jego pierwszy studyjny album ukazał się w 1986r. Była to „Historia podwodna” nagrana przy udziale Krzysztofa Pociechy, który także opuścił „Klausa Mitffocha”, Janusza Rołta (perkusja), Wojciecha Konikiewicza oraz żony Bożeny, grającej na wiolonczeli. Bardzo charakterystyczne brzmienie tego instrumentu uczyniło utwory Lecha Janerki łatwo rozpoznawalne. Z płyty, której podtekst polityczny zauważyli wszyscy oprócz cenzury, zdecydowano się wydać dwa utwory na singlu. Były to : Jest jak w niebie i Ta zabawa nie jest dla dziewczynek. W pierwszym z nich rozbrzmiewa głos Małgorzaty Ostrowskiej, ówczesnej wokalistki Lombardu.

Rok później lecz w tym samym składzie muzycy weszli do studia („Teatr STU”), by nagrać  materiał na kolejną płytę. Niestety w trakcie sesji zmarł Janusz Rołt, co oprócz ludzkiej tragedii miało ten skutek, że partie perkusji na tym albumie zostały w większości nagrane na automacie. Po zakończeniu nagrań z zespołem rozstał się również Krzysztof Pociecha.

Tym razem jednak cenzura nie dała się zwieść i płyta „Piosenki” została przez nią zatrzymana. Janerka został zmuszony do dokonania zmian przede wszystkim  w utworze  Paragwaj. Ten ostatni (tylko nieocenzurowany) wraz z piosenką Bez kolacji trafił jednak na stałe do repertuaru koncertowego. Lech Janerka nie czekał aż płyta znajdzie się w sklepach i przed jej ukazaniem na rynku wyruszył do USA. Do kraju wrócił w 1989 roku .

Fascynacja zespołem „The The” oraz muzycznymi dokonaniami Petera Gabriela skłoniła Jarenkę do flirtu z muzyką elektroniczną. Wynikiem tych fascynacji była kolejna płyta artysty pt. :„Ur” (1991), nawiązująca tytułem do dawnego, sumeryjskiego miasta. Fani Lecha Janerki nie byli jednak przygotowani na tak dużą artystyczną metamorfozę ich idola. I płyta nie odniosła sukcesu.

W połowie 1994r. zespół nagrał w studiu Polskiego Radia Łódź materiał, który ukazał się pod tytułem „Bruhaha”. Płyta, zdaniem wielu, była dużo lepsza od wcześniejszego albumu. Z tego wydawnictwa pochodzą utwory: Kalafior, niezwykle trafnie opisujący polską rzeczywistość połowy lat 90., Ryba lufa, do którego zrealizowano również teledysk. Listę piosenek grywanych na koncertach wzbogaciły : Zuza oraz Jualari .

Kolejna płyta artysty ukazała się w 1996r. pod nazwą „Dobranoc”.  Lech Janerka oświadczył wówczas, że będzie to jego ostatni album. Jak się później okazało, rockman na szczęście nie dotrzymał obietnicy.  Przez następne trzy lata artysta odpoczywał. Z początkiem roku 2001 zrezygnował jednak z „muzycznej emerytury”. I dzięki temu powstało osiem nowych kompozycji. Nowa płyta zatytułowana „Fiu Fiu” ukazała się wiosną 2002 roku. Materiał został bardzo ciepło przyjęty przez krytyków oraz dobrze wypromowany przez „Zic Zac”.

W czerwcu 2004r. Lech Janerka ponownie zagrał w Jarocinie. Z rąk burmistrza miasta Adama Pawlickiego odebrał tytuł Honorowego Ambasadora Jarocina. Tym samym artysta dołączył do tych muzyków, którzy należą do najwybitniejszych na polskiej scenie rockowej i którzy znani są z występów na festiwalach muzyki rockowej.

W lutym 2005r. pojawił się najnowszy krążek Lecha zatytułowany „Plagiaty”. Album jest  zbiorem kompozycji powstałych w latach 70., okraszonych testami powstałymi współcześnie. W lutym 2005r. muzycy ruszyli w dużą 3-miesięczną trasę koncertową.

11 czerwca 2005 roku na 42. Krajowym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu Lechowi Janerce za album „Plagiaty” przyznano „Superjedynkę” w kategorii płyta alternatywna roku.

(4 głosów, średnio: 4,00)

 Loading ...