Gdy komercja w naszych mediach zaczyna mnie osaczać tak, że czuję, iż ściska mnie za gardło niczym sfiksowana anakonda, a tlen w zmniejszonej ilości dopływa do mojego umęczonego umysłu, mam tylko jedno wyjście – wrócić do magicznych lat 80.

Ta dekada była naprawdę niezwykła. Jak grzyby po deszczu powstawały na naszej słowiańskiej ziemi rockowe zespoły. Jako, że nie było wtedy jeszcze rozgłośni komercyjnych, w radiu nie uświadczył człowiek słabych kapel. I co dzisiaj może zabrzmieć nieco dziwnie, teksty ówczesnych piosenek musiały mieć jakiś sens. Ponadto czujny cenzor sprawdzał czy nie jest on wymierzony przeciwko „żywotnym interesom” PRL. Autor musiał więc na tyle umiejętnie napisać tekst, aby tylko słuchacze zrozumieli jego prawdziwą wymowę.

Do grona tych zdolnych ludzi należał bez wątpienia lider oraz założyciel „Republiki” – Grzegorz Ciechowski. Jego teksty nie są łatwe w odbiorze. „Dupa Maryny” tutaj nie bryluje. To poezja wysokiego lotu. Trzeba się w nie wsłuchać. Uruchomić wyobraźnię i znaleźć własną ścieżkę interpretacji, bo inaczej można żyć tak, jak moja siostra, w przeświadczeniu, że: „Ciechowski tylko głośno krzyczy i powtarza w kółko te same słowa”. Należy jej to wybaczyć. Po pierwsze dlatego, że jest to jednak moja rodzina, a to do czegoś zobowiązuje. Po wtóre moja siostra jako małe pachole została zarażona bakcylem disco. Niestety współczesna medycyna nie znalazła jeszcze lekarstwa na tę przypadłość.

Aby nie być gołosłownym w tej mojej chwalbie na rzecz lat 80., pozwolę sobie porównać fragmenty dwóch tekstów. Obydwa mówią o relacjach damsko-męskich, ale dzielą je lata świetlne jeśli chodzi o jakość przekazu. Pierwsza jest autorstwa wspomnianego wyżej Grzegorza Ciechowskiego i nosi tytuł : „Śmierć w bikini” :

Czysta poezja. Każdy wers to wulkan emocji. Facet ma ogromne szczęście, spotkał bowiem kobietę, która emanuje erotyzmem z mocą równą siłowni jądrowej. Świat przestał dla niego istnieć. Stał się jej niewolnikiem. Czeka na jej skinienie, by móc pogrążyć się w „słodkim jarzmie”. To, rzecz jasna, moja subiektywna (i to bardzo) interpretacja. Ale jest ona bardzo klarowna, nie ma w niej miejsca na niedomówienia.

Drugi z tekstów powstał współcześnie i jest doskonałym przykładem tego, jakimi prawami rządzi się dzisiejsza scena muzyczna. Teraz jest inaczej, ale to nie znaczy, że łatwiej. Tekściarz ma przede wszystkim za zadanie nie irytować słuchacza. To musi być przebój, a nie piosenka aktorska. Oto dowód :

Zespołu nie będę przedstawiał, bo jest szeroko znany i lubiany. I nie mam zamiaru robić mu reklamy, bo od tego są wyspecjalizowane instytucje, poza tym ludzie z tej branży mogliby mieć do mnie uzasadnione pretensje. Kredyty same się nie spłacą. Zwłaszcza w dobie kryzysu. Jaką historyjkę sprzedał (w całym tego słowa znaczeniu) swoim słuchaczom autor tego tekstu? Szczerze mówiąc nie wiem.

Podstawowa informacja jaką zdołałem wyłuskać o przedmiocie westchnień, to jest to, że: „mówi tak jak ja”. Ale czy to znaczy, że po polsku? A może ma tę samą barwę głosu, co autor? A może sepleni? I bądź tu człowieku mądry. W końcu nie wiadomo kto ma przyjść do podmiotu lirycznego – kobieta czy mężczyzna, biały czy Chińczyk, a może kosmita prześladowany przez koszmary z Ziemianami w roli głównej. I to nieszczęsne „aaa” to oznaka bólu brzucha czy drapanie w gardle na skutek nadużywania tytoniu? Jestem kompletnie bezradny.

Wracam więc natychmiast do nagrań pochodzących z wiadomej dekady. Muszę bowiem szybko zregenerować komórki nerwowe. Tylko ta muzyka potrafi skutecznie wyleczyć rany powstałe na skutek obcowania ze współczesnymi przebojami. Ale jak już wspomniałem, to były magiczne czasy…

(10 głosów, średnio: 3,70)

 Loading ...